Με τον βαθμό του Υποστρατήγου αποστρατεύθηκε ο ως και πρίν λίγες μέρες Δ/κτης της 9ης ΜΠ Ταξιαρχίας  Νικόλαος Γκόνης ο οποίος διατέλεσε  με τον βαθμό του Συνταγματάρχη ως Διοικητής επί 2ετια του ιστορικού 1ου Συντάγματος Πεζικού στην Φλώρινα ενώ κατά την λαμπρή στρατιωτική του πορεία διέπρεψε σε θέσεις κλειδιά που τοποθετήθηκε αφήνοντας την σφραγίδα του .

Ο κ. Νικόλαος Γκόνης διατηρεί άριστες σχέσεις με Π.Ε Φλώρινας και κατά την θητεία του ως Δ/κτης του 1ου Σ.Π αλλά και ως Ταξίαρχος Δ/κτης  της 9ης ΜΤΠ προσέφερε τα μέγιστα όπου χρειάστηκε η συνδρομή του Στρατού δείχνοντας εμπρακτα την αγάπη και την υποστήριξη του στην Φλώρινα.

Ως floriniotika.gr ευχόμαστε καλή αποστρατεία στον Υποστράτηγο ε.α Νικόλαο Γκόνη ενώ σε προσωπικό βαθμό εύχομαι στον καλό φίλο Νίκο τα καλύτερα με υγεία και να απολαύσει τον πολιτικό βίο πλέον.

Βέβαια συγκινητικό είναι και το μήνυμα του κ Νικόλαου Γκόνη που απεύθυνε προς τους φίλους μέσα από το προφίλ του στο facebook δεχόμενος πλήθος ευχών.


«Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.» Dr. Seuss

Χθες με τις ετήσιες κρίσεις  Αξιωματικών  κρίθηκα ως ευδοκίμως τερμάτισας τη σταδιοδρομία μου και πλέον είμαι απόστρατος. Ένα υπέροχο ταξίδι 36 χρόνων έφθασε σήμερα στο τέλος του. Ένα ταξίδι γεμάτο Ελλάδα, ωραίους ανθρώπους και όμορφες αναμνήσεις (καμιά φορά όχι και τόσο όμορφες). 
Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έζησε όλες αυτές τις εμπειρίες και γνώρισα όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ιδιαίτερα όμορφες είναι οι αναμνήσεις από τις περιόδους που ήμουν Διοικητής στο 640 Μ/Κ ΤΠ, το 2ο Μ/Κ ΤΠ της ΕΛΔΥΚ, το 1ο Σύνταγμα Πεζικού και την 9η Μ/Π ΤΑΞ.   Όταν ανέλαβα πρώτη φορά Διοικητής είπα κάτι που το επαναλάμβανα σε κάθε διοίκηση μου «Δεν θέλω κανένας να σηκώνεται το πρωί για την δουλειά και να σκέφτεται πώς θα ξαναπάω εκεί μέσα». Εύχομαι να τα κατάφερα. Όλα γίνονται με τον κατάλληλο τρόπο και την σωστή συμπεριφορά.
Ευελπιστώ με τον τρόπο μου όλα αυτά τα χρόνια να κατάφερα να προσφέρω και εγώ κάτι στον ένδοξο Ελληνικό Στρατό. 
Ευχαριστώ πρώτα από όλα τον Χριστό, την Παναγία και τον Άγιο Γεώργιο που δεν είχα κάποιο τραγικό συμβάν κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας μου και που κατάφερα να φτάσω μέχρι το τέλος υγιής. Επίσης ευχαριστώ την οικογένεια μου, τους φίλους μου και τους συναδέλφους που με στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια. 
Στους αγαπημένους συμμαθητές μου που συνεχίζουν την σταδιοδρομία τους εύχομαι υγεία, τύχη, δύναμη και πάντα να είμαστε ενωμένοι όπως τότε στις 15 Σεπτεμβρίου 1986 που περάσαμε την πύλη της Σχολής Ευελπίδων γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες.

«Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου, η ζωή το λέει πεταλούδα.»  Λάο Τσε